Trudne Drogi Oddechowe- Algorytm postępowania

Algorytm przy trudnych drogach oddechowych

Kliknij by zapoznać się naszymi produktami 

Zarządzanie trudnymi drogami oddechowymi (TDO) to jedno z największych wyzwań w anestezjologii oraz medycynie ratunkowej. Trudne drogi oddechowe definiuje się jako sytuację, w której doświadczony personel medyczny przewiduje albo napotyka trudności w wentylacji pacjenta maską twarzową lub w intubacji dotchawiczej. Posiadanie klarownego i przećwiczonego algorytmu jest istotne dla szybkiego działania oraz zapobiegania krytycznemu niedotlenieniu.

Przedstawiony algorytm strukturyzuje procedurę na cztery sekwencyjne plany – od najmniej do najbardziej inwazyjnego.

Działanie w trudnych drogach oddechowych

Plan A: intubacja dotchawicza i optymalizacja

Podstawowym celem jest intubacja dotchawicza przy użyciu bezpośredniej laryngoskopii. Jeżeli ta procedura jest nieudana, następuje modyfikacja laryngoskopii, która polega na zwiększeniu skuteczności intubacji przez użycie odpowiednich narzędzi wspomagających. W tym kroku istotne jest zastosowanie prowadnic intubacyjnych (takich jak S-Guide albo i-Bougie), które ułatwiają wprowadzenie rurki do tchawicy nawet przy ograniczonej widoczności.

Plan B: alternatywna technika i nadgłośniowe przyrządy oddechowe

W przypadku niepowodzenia planu A algorytm wskazuje na konieczność użycia alternatywnych technik, z których pierwszorzędne znaczenie mają nadgłośniowe przyrządy oddechowe (SAD), takie jak rurka krtaniowa. To urządzenie pełni funkcję pomostową – umożliwia skuteczne wentylowanie i natlenianie pacjenta, nawet jeśli intubacja dotchawicza jest niemożliwa. Niezależnie od wybranego SGA, w tym kroku konieczne jest monitorowanie ciśnienia w mankiecie rurki, aby uniknąć urazu tchawicy.

Plan C: utrzymanie wentylacji i rezygnacja z interwencji

Jeżeli alternatywna technika wentylacji nadgłośniowej również jest nieudana, personel medyczny przechodzi do planu C. Ten krok stanowi punkt zwrotny. Priorytetem staje się utrzymanie natlenienia (często przy użyciu maski twarzowej i resuscytatorów) oraz rezygnacja z dalszych, nieudanych się prób intubacji. Celem jest utrzymanie pacjenta przy życiu do momentu powrotu jego spontanicznego oddechu albo przekazania go do interwencji chirurgicznej.

Plan D: interwencja chirurgiczna – nie można zaintubować, nie można natlenić

Plan D to protokół ratunkowy, przeznaczony dla najtrudniejszych sytuacji, często określanych jako „nie można zaintubować – nie można natlenić”. Kiedy wszystkie próby wentylacji i intubacji zawodzą, jedyną opcją ratującą życie jest natychmiastowe zapewnienie dostępu do dróg oddechowych poniżej głośni przez konikotomię. W tym kroku istotna jest gotowość do użycia specjalistycznych zestawów:

  • konikotomia przezskórna (Quicktrach, Surgicric) – szybkie, mniej inwazyjne metody dostępu,
  • konikotomia chirurgiczna (ScalpelCric, Surgicric) – wymagająca precyzyjnej interwencji chirurgicznej z użyciem skalpelem.

Posiadanie gotowych zestawów do konikotomii to obowiązek każdego stanowiska, które zajmuje się znieczuleniem albo ratownictwem, co jest istotne dla zwiększenia szansy na przeżycie pacjenta.